Η «Μισαλλοδοξία» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

«Ή εμείς ή οι άλλοι πάντα. Μα γιατί πάντα;»

Σάββατο βράδυ και ώρα 20:30, βρίσκομαι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για να παρακολουθήσω τη θεατρική απόδοση του βωβού φιλμ «Μισαλλοδοξία» (1916), του David Wark Griffith. Πρώτη μου κίνηση είναι να πάρω στα χέρια μου το φυλλάδιο της παράστασης. Διαβάζω το σκηνοθετικό σημείωμα της Ιούς Βουλγαράκη: «Ο θυμός μας – αυτός που έχουμε διαρκώς μέσα μας και ψάχνει πάντα ένα πρόσφορο θύμα. Ο φόβος μας – αυτός που δε μας αφήνει να δούμε ποιοι είμαστε. Η μοναξιά μας – αυτή που ανακυκλώνουμε «φτιάχνοντας» ανθρώπους που μας μοιάζουν. Το μίσος – νόσος. Μεταδοτική. Ο έρωτας – επανάσταση. Προσωπική. Η Μισαλλοδοξία είναι μα ιστορία για όλα αυτά. Μια ιστορία που θα πούμε χωρίς λέξεις».

Μισαλλοδοξία. Μια λέξη τόσο εύηχη κι όμως με μια ερμηνεία που δεν ανταποκρίνεται διόλου στη φαινομενική της «αρμονικότητα». Τι σημαίνει λοιπόν Μισαλλοδοξία; Ο καθηγητής γλωσσολογίας, κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης και η σκηνοθέτις της θεατρικής παράστασης, κ. Ιώ Βουλγαράκη, δίνουν τον δικό τους ορισμό.

"Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι"

Απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη "Ὁ μικρὸς Ναυτίλος" (1985, εκδόσεις Ίκαρος)

"Είσαι νέος - το ξέρω - και δεν υπάρχει τίποτε.

Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.

Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που 

Φεύγεις με το ΄να πόδι σου έρχεσαι με τ΄άλλο 

Ερωτοφωτόσχιστος 

Περνάς θέλεις - δε θέλεις 

Αυλήτης φυτών και συναγείρεις τα είδωλα 

Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει. 

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις 

Πάλλονται κάτω απ' το δέρμα σου οι μυώνες 

Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν 

Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ 

Παραλαμβάνεις απ' τους Δίες τον κεραυνό 

Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν 

Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή 

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι". 

Μικρές χαρές (2008)

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Πιλάβιος 

Σενάριο: Δέσποινα Λάδη

      

Η δύναμη του ΝΑΙ (Η Δωρεά Οργάνων σε εθνικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο)

της Μαρίνας Τζόκα

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ),[1] μια μεγάλη επιχείρηση ζωής στήνεται το βράδυ της Τρίτης στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου της Κρήτης. Για πρώτη φορά στα χρονικά των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα πραγματοποιείται ταυτόχρονη δωρεά οργάνων από δυο αποβιώσαντες δότες, οι οποίοι νοσηλεύονται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Βενιζέλειου Νοσοκομείου. Ύστερα από εγκεφαλική αιμορραγία που υπέστησαν ένας άντρας 51 ετών και μια γυναίκα 58 ετών (με καταγωγή και οι δυο από την Κρήτη), οι συγγενείς τους αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανα των οικείων τους, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο το δώρο της ζωής σε έντεκα συνανθρώπους μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που μέχρι σήμερα απλώς το προσδοκούσαν. Τα δυο χειρουργεία εξελίχθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, με την πολύτιμη συμβολή των μεταμοσχευτικών ομάδων από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, το Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, το Αννόβερο της Γερμανίας και τη Μπολόνια της Ιταλίας. Ως αποτέλεσμα της συλλογικής κι άκρως επιτυχημένης προσπάθειας όλων των εμπλεκομένων, οι νεφροί του 51χρονου άντρα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Αθήνας, οι κερατοειδείς παρέμειναν στην Κρήτη, το ήπαρ μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι πνεύμονές του «ταξίδεψαν» στο Μόναχο της Γερμανίας. Στην περίπτωση της 58χρονης γυναίκας, οι νεφροί της μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη, οι κερατοειδείς παρέμειναν στην Κρήτη, το ήπαρ στην Αθήνα, η καρδιά της θα «χτυπήσει» ξανά σε κάποιον λήπτη στο Αννόβερο της Γερμανίας, ενώ οι πνεύμονές της μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο του εξωτερικού.

Μια συναισθηματική Λολίτα στη ζωή μας (περί Φατσοβιβλίου ο λόγος...)

                                                                                                               της Μαρίνας Τζόκα
Ένας, επιτυχώς συγκαλυμμένος, «αλιέας ψυχών» κάνει την εμφάνιση του στη ζωή μας στις 4 Φεβρουαρίου του 2004. Κι έκτοτε σταδιακά το Facebook, για πολλούς από εμάς, καθίσταται η πρώτη κίνηση του χεριού μας το πρωί, καθώς και η τελευταία, προτού δηλαδή ο βραδινός ύπνος μάς σταματήσει τις σκέψεις. Τι είναι όμως το Facebook? Οι οδηγίες χρήσεως του ήρθαν από τον ίδιο τον δημιουργό του, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, αναρτημένες στον προσωπικό του λογαριασμό. Πρόκειται για το μέσο που μας βοηθάει να επικοινωνήσουμε και να μάθουμε, μας δίνει φωνή και μας κάνει δυνατότερους. Και σε αυτό το σημείο είναι που τίθεται και το καίριο ερώτημα σχετικά με αυτό το ψηφιακό και διαρκώς αναπτυσσόμενο «νυμφίδιο». Μήπως από φωνή και «φως της ψυχής» μας μπορεί να γίνει στα χέρια μας και «φωτιά των σωθικών» μας, όπως άλλωστε συνέβη και στον ήρωα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Χάμπερτ Χάμπερτ; 

What defines you? But remember: Brave starts HERE (video)

Lizzie Velasquez

                         
Πηγή: 
Το χωνί (9.01.2014)

Η Λίζι Βελάσκεθ από το Τέξας, είναι μία από τα μόλις τρία καταγεγραμμένα άτομα στον κόσμο που πάσχει από ένα σπάνιο σύνδρομο, το οποίο την εμποδίζει να πάρει βάρος και έχει προκαλέσει τύφλωση στο δεξί της μάτι της, Ωστόσο η 24χρονη επαναπροσδιορίζει συνεχώς τι πραγματικά σημαίνει ομορφιά.

Η νοσοκόμα Sina Anvari και οι εξομολογήσεις των ετοιμοθάνατων ασθενών της

Πηγή: http://www.queen.gr/SYMBAINEI-STON-KOSMO/item/86178-sygklonistiko-nosokoma-apokalyptei-tis-top-5-exomologiseis-ton-etoimothanaton-asthenon
Συντάκτρια: Γωγώ Φούντα

Ο θάνατος είναι κάτι τελεσίδικο και σίγουρα κάτι το οποίο κανείς δε μπορεί να αποφύγει. Τη στιγμή του θανάτου ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με την αλήθεια και κάποιες τέτοιες αλήθειες μοιράστηκε μια νοσοκόμα, η οποία εδώ και χρόνια φροντίζει ετοιμοθάνατους. 

Η Sina Anvari λοιπόν αποφάσισε να μοιραστεί, με το ευρύ κοινό, τις 5 πιο συχνές εξομολογήσεις που της έχουν κάνει κατά καιρούς οι ασθενείς της και ποια είναι τα πράγματα για τα οποία μετανιώνουν περισσότερο. Διαβάστε παρακάτω και σκεφτείτε λίγο περισσότερο...

Άφησε κάτι "πίσω" σου

της Μαρίνας Τζόκα

Δε με χωράει τούτος ο τόπος, σκέφτομαι. Μια συνεχής περίοδος εκπτώσεων. Μια ζωή - μοναδική πάραυτα - σε ξεπούλημα, στιγμές σε πάλη μιζέριας, χαράς και φόβου, Άνθρωποι και άνθρωποι στα χνάρια της συναισθηματικής και πνευματικής αναπηρίας.

Έτσι άραγε φανταζόμουν τη ζωή μου; Σε έναν τόπο παραδομένο στα ερείπια της ημιμάθειας, του κοινωνικοπολιτικού τσίρκου, της απουσίας συνειδητοποίησης για ουσιαστική αλλαγή στη στάση και στην αντιμετώπιση της ζωής;
Μαύρο. Διαφήμιση. Socialmediάδες να ψάχνουν απεγνωσμένα για μια ευχάριστη είδηση, για ένα μειδίαμα παροδικό. Πόση ανάγκη για χαρά ελλοχεύει στην ψυχή του καθενός μας; Ένα σωσίβιο στο ναυαγισμένο τοπίο, παιδιά! Βαστάτε γερά!
Το διάλειμμα τελείωσε. Γυρίστε στις θέσεις σας.