sMS (Sharing Multiple Sclerosis) - Μια ταινία μικρού μήκους για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Η πρώτη μου, σεναριακή απόπειρα. Μια «δουλειά» που, κυριολεκτικά, λάτρεψα κι ας μη μπορούσα να είμαι παρούσα, όπως θα ήθελα, σε όλα τα γυρίσματα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Έχω την αίσθηση, όμως, πως αξίζει να αφιερώσετε 15’ από τον πολύτιμο χρόνο σας για να τη δείτε... και γιατί όχι, να τη μοιραστείτε!

Καλή θέαση! 

Υ.Γ. Ευγνώμων σε αυτούς που μου έδωσαν αυτήν την ευκαιρία (ξέρουν αυτοί!) και σε όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίησή της!

Η ανεξάρτητη διαβίωση και η αποϊδρυματοποίηση, ως θεμελιώδη δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ)

Οι πρακτικές αποϊδρυματοποίησης των ατόμων με αναπηρία και η ανάπτυξη πολιτικών κοινωνικής φροντίδας συζητήθηκαν εκτενώς σε ένα διήμερο συνέδριο στην Πάτρα.
Από τη Μαρίνα Τζόκα

Σύμφωνα με το άρθρο 19, της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, η ανεξάρτητη διαβίωση και η ένταξη τους στην κοινωνία προϋποθέτει ότι «τα άτομα με αναπηρίες έχουν πρόσβαση σε σειρά υπηρεσιών στο σπίτι, σε καταστήματα και άλλες κοινωνικές υπηρεσίες υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης και της προσωπικής βοήθειας που είναι απαραίτητη για την υποστήριξη της διαβίωσης και της ένταξης στην κοινωνία και την αποτροπή της απομόνωσης ή του διαχωρισμού από την κοινωνία». Παρόλο που η Ελλάδα έχει επικυρώσει την εν λόγω σύμβαση, το ζήτημα της ανεξάρτητης διαβίωσης και πιο συγκεκριμένα, της προσωπικής βοήθειας αποτελεί ακόμη ένα άγνωστο πεδίο για την ελληνική νομοθεσία. 

Σε ένα διήμερο συνέδριο που οργανώθηκε στις 18 και 19 Μαρτίου 2016 στην Πάτρα, από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, το Κέντρο Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης (Europe Direct) και την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.ΑμεΑ), συζητήθηκαν εκτενώς οι πρακτικές αποϊδρυματοποίησης των ατόμων με αναπηρία, καθώς επίσης και η ανάπτυξη πολιτικών κοινωνικής φροντίδας. 

Νίκος Καζαντζάκης: ο άνθρωπος, ο ασκητής, ο κλασικός συγγραφέας

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» έρχεται σύντομα στη μεγάλη οθόνη και η διευθύντρια των Εκδόσεων Καζαντζάκη και βαφτιστήρα της Ελένης Καζαντζάκη, κ. Νίκη Π. Σταύρου, σε μια συνέντευξη για τον άνθρωπο, για τον κλασικό και πιο πολυμεταφρασμένο Έλληνα συγγραφέα σε όλον τον κόσμο. Για τον Νίκο Καζαντζάκη. 

                                                                                                                         Από τη Μαρίνα Τζόκα 

«[....] Είχαμε αρχίσει στο πλούσιο το χωριό μας να βαραίνουμε, να πολυτρώμε και να παραφορτώνουμε την ψυχή μας με κρέατα. Ειρήνη, ασφάλεια, καλοπέραση, η σάρκα είχε θεριέψει κι είχε καταπλακώσει την ψυχή. Λέγαμε: όλα πάνε καλά, δικαιοσύνη βασιλεύει στον κόσμο, κανένας δεν πεινάει, κανένας δεν κρυώνει, κόσμος καλύτερος δεν υπάρχει. Κι ο Θεός μάς λυπήθηκε –μας έστειλε τον Τούρκο που μας ξεπάτωσε, μας πέταξε στους πέντε δρόμους, αδικηθήκαμε κι είδαμε πως ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες· πεινάσαμε και κρυώσαμε, κι είδαμε πως υπάρχει πείνα και κρύο· και δίπλα από τους ανθρώπους που κρυώνουν και πεινούν –το ’δαμε κι αυτό!- άλλοι που τρων τον αβλέμονα, κι είναι πάντα αναμμένα τα τζάκια τους, και βλέπουν τους γυμνούς και πεινασμένους και γελούν. Μας άνοιξε η συφορά τα μάτια μας, είδαμε· μας άνοιξε η πείνα τα φτερά μας, ξεφύγαμε από το δίχτυ της αδικίας και της καλοπέρασης· είμαστε λεύτεροι! Μπορούμε τώρα ν’ αρχίσουμε μιαν καινούρια, πιο τίμια ζωή, δόξα σοι ο Θεός!» (Νίκος Καζαντζάκης, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Εκδόσεις Ελένης Ν. Καζαντζάκη, 1981:166).

Στις παραπάνω γραμμές στέκομαι «καθηλωμένη» για περίπου δυο ημέρες στα δεκαεφτά μου χρόνια, όταν δηλαδή έρχομαι για πρώτη φορά σε επαφή με την πένα του Νίκου Καζαντζάκη. Άγουρη ούσα, από τη μια πλευρά, ώστε να μπορέσω να κατανοήσω την ψυχική περιπλάνηση του Νίκου Καζαντζάκη στον κόσμο των ιδεών και της φιλοσοφίας του, την οποία εκείνος «ξετυλίγει» αριστοτεχνικά στο εν λόγω μυθιστόρημά του. Κι από την άλλη πλευρά, τότε ζούσα κι εγώ σε αυτό το «πλούσιο χωριό» που ονομαζόταν Ελλάδα.

Άνθρωπος με Αναπηρία (ΑμεΑ) σημαίνει Αναπνέω με Αξιοπρέπεια

Μπορεί να φαίνεσαι διαφορετικός από εμένα, αλλά, κατά βάθος, είμαστε το ίδιο. 

Από τη Μαρίνα Τζόκα

Σκίτσο: Γιάννης Μαγκαφώσης

«Όπου αστοχήσεις, γύρισε· κι όπου πετύχεις, φύγε!

Αν αστόχησα, και μια ώρα ζωή ακόμη να μου απομένει, 

θα ξαναγυρίσω στην έφοδο· αν πέτυχα, 

θ’ ανοίξω τη γης, να ‘ρθω να ξαπλώσω στο πλάι σου»

(Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο, 2009:24) 

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, στον Ιανουάριο του 2014, βρίσκομαι να περπατάω, μαζί με μια Ελληνίδα φίλη μου, στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Ουτρέχτης, στην Ολλανδία. Ούσα σε μια περίοδο προσαρμογής στις νέες συνθήκες της ζωής μου σε μια ξένη χώρα, πιάνω τον εαυτό μου να παρατηρεί έντονα τα πρόσωπα των περαστικών. Και ξαφνικά, μέσα στο πλήθος, διακρίνω τρεις ανθρώπους σε ηλεκτροκίνητο αναπηρικό αμαξίδιο να πηγαίνουν προς τις αποβάθρες, καθώς και δυο ανθρώπους με λευκό μπαστούνι να βαδίζουν, αυτοεξυπηρετούμενοι κι εκείνοι, προς την ίδια κατεύθυνση (σημειωτέον, για τα επόμενα δυο έτη διαμονής μου στην Ολλανδία, η εν λόγω εικόνα ήταν καθημερινή και συνεπώς απολύτως οικεία). Γυρίζω τότε στη φίλη μου και της ανακοινώνω, με περισσή αφέλεια: «Υπάρχουν πολλά άτομα με αναπηρία στην Ολλανδία, βλέπεις;». Και τότε η φίλη μου μού απαντάει: «Πιθανότατα, όσα είναι και στην Ελλάδα. Μόνο που εδώ υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να ζήσουν ανθρώπινα, όχι όπως στη χώρα μας». Δαγκώθηκα στιγμιαία για την αφέλειά μου και άφησα τη σκέψη μου να ταξιδέψει στην Ελλάδα και στον τρόπο διαβίωσης των ατόμων με αναπηρίες στη χώρα μας. 

Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει ο όρος ΑμεΑ; Σε αυτό το σημείο και προτού απαντηθεί το ερώτημα, πρέπει να τονισθεί ότι σήμερα, ακόμη και στην Ελλάδα, ο όρος «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες» έχει οριστικώς καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από τον όρο «Άτομα με Αναπηρίες». Ο εν λόγω ορισμός μάλιστα έχει καθιερωθεί και καταχωρηθεί επισήμως στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (2006), στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (2001), αλλά και στο αναθεωρημένο (2001) Σύνταγμα της Ελλάδας 1975/1986/2001/2008 και πιο συγκεκριμένα στην παράγραφο 6, του άρθρου 21 (http://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/).

"Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι"

Απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη "Ὁ μικρὸς Ναυτίλος" (1985, εκδόσεις Ίκαρος)

"Είσαι νέος - το ξέρω - και δεν υπάρχει τίποτε.

Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.

Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που 

Φεύγεις με το ΄να πόδι σου έρχεσαι με τ΄άλλο 

Ερωτοφωτόσχιστος 

Περνάς θέλεις - δε θέλεις 

Αυλήτης φυτών και συναγείρεις τα είδωλα 

Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει. 

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις 

Πάλλονται κάτω απ' το δέρμα σου οι μυώνες 

Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν 

Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ 

Παραλαμβάνεις απ' τους Δίες τον κεραυνό 

Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν 

Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή 

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι". 

Μικρές χαρές (2008)

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Πιλάβιος 

Σενάριο: Δέσποινα Λάδη

      

Η δύναμη του ΝΑΙ (Η Δωρεά Οργάνων σε εθνικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο)

της Μαρίνας Τζόκα

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ),[1] μια μεγάλη επιχείρηση ζωής στήνεται το βράδυ της Τρίτης στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου της Κρήτης. Για πρώτη φορά στα χρονικά των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα πραγματοποιείται ταυτόχρονη δωρεά οργάνων από δυο αποβιώσαντες δότες, οι οποίοι νοσηλεύονται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του Βενιζέλειου Νοσοκομείου. Ύστερα από εγκεφαλική αιμορραγία που υπέστησαν ένας άντρας 51 ετών και μια γυναίκα 58 ετών (με καταγωγή και οι δυο από την Κρήτη), οι συγγενείς τους αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανα των οικείων τους, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο το δώρο της ζωής σε έντεκα συνανθρώπους μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που μέχρι σήμερα απλώς το προσδοκούσαν. Τα δυο χειρουργεία εξελίχθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, με την πολύτιμη συμβολή των μεταμοσχευτικών ομάδων από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, το Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης, το Αννόβερο της Γερμανίας και τη Μπολόνια της Ιταλίας. Ως αποτέλεσμα της συλλογικής κι άκρως επιτυχημένης προσπάθειας όλων των εμπλεκομένων, οι νεφροί του 51χρονου άντρα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Αθήνας, οι κερατοειδείς παρέμειναν στην Κρήτη, το ήπαρ μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι πνεύμονές του «ταξίδεψαν» στο Μόναχο της Γερμανίας. Στην περίπτωση της 58χρονης γυναίκας, οι νεφροί της μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη, οι κερατοειδείς παρέμειναν στην Κρήτη, το ήπαρ στην Αθήνα, η καρδιά της θα «χτυπήσει» ξανά σε κάποιον λήπτη στο Αννόβερο της Γερμανίας, ενώ οι πνεύμονές της μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο του εξωτερικού.

Μια συναισθηματική Λολίτα στη ζωή μας (περί Φατσοβιβλίου ο λόγος...)

                                                                                                               της Μαρίνας Τζόκα
Ένας, επιτυχώς συγκαλυμμένος, «αλιέας ψυχών» κάνει την εμφάνιση του στη ζωή μας στις 4 Φεβρουαρίου του 2004. Κι έκτοτε σταδιακά το Facebook, για πολλούς από εμάς, καθίσταται η πρώτη κίνηση του χεριού μας το πρωί, καθώς και η τελευταία, προτού δηλαδή ο βραδινός ύπνος μάς σταματήσει τις σκέψεις. Τι είναι όμως το Facebook? Οι οδηγίες χρήσεως του ήρθαν από τον ίδιο τον δημιουργό του, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, αναρτημένες στον προσωπικό του λογαριασμό. Πρόκειται για το μέσο που μας βοηθάει να επικοινωνήσουμε και να μάθουμε, μας δίνει φωνή και μας κάνει δυνατότερους. Και σε αυτό το σημείο είναι που τίθεται και το καίριο ερώτημα σχετικά με αυτό το ψηφιακό και διαρκώς αναπτυσσόμενο «νυμφίδιο». Μήπως από φωνή και «φως της ψυχής» μας μπορεί να γίνει στα χέρια μας και «φωτιά των σωθικών» μας, όπως άλλωστε συνέβη και στον ήρωα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Χάμπερτ Χάμπερτ; 

What defines you? But remember: Brave starts HERE (video)

Lizzie Velasquez

                         
Πηγή: 
Το χωνί (9.01.2014)

Η Λίζι Βελάσκεθ από το Τέξας, είναι μία από τα μόλις τρία καταγεγραμμένα άτομα στον κόσμο που πάσχει από ένα σπάνιο σύνδρομο, το οποίο την εμποδίζει να πάρει βάρος και έχει προκαλέσει τύφλωση στο δεξί της μάτι της, Ωστόσο η 24χρονη επαναπροσδιορίζει συνεχώς τι πραγματικά σημαίνει ομορφιά.

Η νοσοκόμα Sina Anvari και οι εξομολογήσεις των ετοιμοθάνατων ασθενών της

Πηγή: http://www.queen.gr/SYMBAINEI-STON-KOSMO/item/86178-sygklonistiko-nosokoma-apokalyptei-tis-top-5-exomologiseis-ton-etoimothanaton-asthenon
Συντάκτρια: Γωγώ Φούντα

Ο θάνατος είναι κάτι τελεσίδικο και σίγουρα κάτι το οποίο κανείς δε μπορεί να αποφύγει. Τη στιγμή του θανάτου ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με την αλήθεια και κάποιες τέτοιες αλήθειες μοιράστηκε μια νοσοκόμα, η οποία εδώ και χρόνια φροντίζει ετοιμοθάνατους. 

Η Sina Anvari λοιπόν αποφάσισε να μοιραστεί, με το ευρύ κοινό, τις 5 πιο συχνές εξομολογήσεις που της έχουν κάνει κατά καιρούς οι ασθενείς της και ποια είναι τα πράγματα για τα οποία μετανιώνουν περισσότερο. Διαβάστε παρακάτω και σκεφτείτε λίγο περισσότερο...

Άφησε κάτι "πίσω" σου

της Μαρίνας Τζόκα

Δε με χωράει τούτος ο τόπος, σκέφτομαι. Μια συνεχής περίοδος εκπτώσεων. Μια ζωή - μοναδική πάραυτα - σε ξεπούλημα, στιγμές σε πάλη μιζέριας, χαράς και φόβου, Άνθρωποι και άνθρωποι στα χνάρια της συναισθηματικής και πνευματικής αναπηρίας.

Έτσι άραγε φανταζόμουν τη ζωή μου; Σε έναν τόπο παραδομένο στα ερείπια της ημιμάθειας, του κοινωνικοπολιτικού τσίρκου, της απουσίας συνειδητοποίησης για ουσιαστική αλλαγή στη στάση και στην αντιμετώπιση της ζωής;
Μαύρο. Διαφήμιση. Socialmediάδες να ψάχνουν απεγνωσμένα για μια ευχάριστη είδηση, για ένα μειδίαμα παροδικό. Πόση ανάγκη για χαρά ελλοχεύει στην ψυχή του καθενός μας; Ένα σωσίβιο στο ναυαγισμένο τοπίο, παιδιά! Βαστάτε γερά!
Το διάλειμμα τελείωσε. Γυρίστε στις θέσεις σας.

Λίγα ψίχουλα ευτυχίας

της Μαρίνας Τζόκα

"Μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες" (Οδυσσέας Ελύτης)

Γαϊτανάκι της ζωής, γαϊτανάκι του έρωτα. Όλη η ζωή μας ένα μικρό πανηγύρι. Συζητήσεις, συναντήσεις, γλέντια και χοροί. Και πίσω απ’ όλα αυτά η διαφορετικότητα της ζωής του καθενός, που έχει μεταλλαχτεί πλήρως. Οι πόθοι του, οι έρωτες του, οι προβληματισμοί και τα πιστεύω του. Ένα κουβάρι η ζωή που λίγο - λίγο ξεδιπλώνεται και φτιάχνει τον δικό της παραμυθένιο πίνακα. Κάθε χρώμα και μια στιγμή, κάθε φιγούρα και μια επιθυμία.

Άνθρωποι παντού. Τόσο ιδιαίτεροι, τόσο παράξενοι, τόσο ξεχωριστοί. Κι όμως όλοι ενταγμένοι σε ένα σύνολο, όπου η αποπροσωποποίηση και η ομοιογένεια δεσπόζουν. Ένα πρόσωπο, ένα σώμα, με την ψυχή λίγο να έχει ξεφύγει από αυτό το «γελοίο» παιχνίδι ενσωμάτωσης. Και η «Toedium vitae», δηλαδή η «βαρεμάρα της ζωής» που επέρχεται όταν η ζωή δεν σου αρνείται τίποτα. Τορπίλες πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών γεγονότων εκτοξεύονται από παντού. Και η διαφθορά, βεβαίως, πρωτοστατεί. Σημαιοφόρος ένδοξος! Αναρωτιέμαι, αν εκτός από μένα υπάρχουν κι άλλα «ανήσυχα» πνεύματα που επιζητούν την αλλαγή και τη διαφορετικότητα στη ζωή τους, στην τετριμμένη αναπαράσταση της καθημερινότητας τους.

ΑΓΑΠΗ είναι... (χωρίς ούτε ΜΙΑ λέξη παραπάνω)

Πηγή: http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/42958 (25.10.2013)

Όταν η γυναίκα του διαγνώστηκε με καρκίνο, ο ο φωτογράφος Angelo Merendino αποφάσισε να κάνει κάτι πραγματικά αξέχαστο

Την πρώτη φορά που ο φωτογράφος Angelo Merendino συνάντησε την Jennifer ήξερε ότι αυτή ήταν η γυναίκα με την οποία ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του. Ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στο Central Park της Νέας Υόρκης, περιτριγυρισμένοι από φίλους και συγγενείς. Μόλις πέντε μήνες αργότερα, η Jennifer διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους. Ο Angelo έγραψε στο μπλογκ του: 
"Θυμάμαι τη στιγμή που το μάθαμε. Τη φωνή της Jen και το μούδιασμα που ένιωσα. Εκείνη η αίσθηση ποτέ δεν έφυγε. Επίσης όμως, ποτέ δεν θα ξεχάσω το πώς κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, κρατηθήκαμε σφιχτά και είπαμε: "Είμαστε μαζί, θα είμαστε ΟΚ".
Κατά τη διάρκεια της μάχης της γυναίκας του, ο Angelo αποφάσισε να τη φωτογραφίσει. Ήθελε να κάνει πιο ανθρώπινο το πρόσωπο του καρκίνου, μέσω του προσώπου της γυναίκας του. 
 Οι φωτογραφίες "μιλούν" από μόνες τους.

The world's best courses, ONline for FREE ("Be the change you wish to see in the world" M. Gandhi)

461 available courses / Universities: British Columbia, Stanford, Michigan, Columbia, Geneva, Pennsylvania, Johns Hopkins, Maryland and so on...)

Discover a course you are interested in and enroll today:
Coursera.org

About Coursera®
We believe in connecting people to a great education so that anyone around the world can learn without limits.
Coursera is an education company that partners with the top universities and organizations in the world to offer courses online for anyone to take, for free. Our technology enables our partners to teach millions of students rather than hundreds.
We envision a future where everyone has access to a world-class education that has so far been available to a select few. We aim to empower people with education that will improve their lives, the lives of their families, and the communities they live in. 

6 μήνες... Life's fan

Όταν τον Μάρτιο ξεκίνησα δειλά - δειλά να στήνω αυτό το blog, ως μια ανάγκη εσωτερική και ωθούμενη πρωτίστως από τη μεγάλη μου αγάπη για το επάγγελμά μου, τη δημοσιογραφία, δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσε μέσα σε ένα εξάμηνο να συγκεντρώσει 10.000 προβολές. Η αλήθεια είναι πως το δημιούργησα με πολλή αγάπη και μεράκι και το θεωρώ επίσημα πια "παιδί" μου, κομμάτι μου, όπως άλλωστε και κάθε δουλειά που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Φαίνεται όμως πως το έχετε συμπαθήσει (!) κι εσείς και σας ευχαριστώ ειλικρινά!! Δε θα σας κουράσω άλλο.. Σας αφήνω, προς το παρόν, με μια ευχή και δυο νοερά "ταξίδια"...

Καλή συνέχεια στον δρόμο που έχετε επιλέξει ή στην αναζήτηση ακόμη αυτού που σας κάνει να χαμογελάτε και να αγαπάτε περισσότερο. 

Και επειδή είμαστε όλοι παιδιά (κι ας το ξεχνάμε ορισμένες φορές), ανεξαρτήτως ηλικίας και μας αρέσουν τα όμορφα "παραμύθια", σας αφιερώνω τα παρακάτω συμβολικά κείμενα του Χόρχε Μπουκάι. 

Μάνα, ζωγράφισε πάνω μου τον κόσμο

                                                                                                                             της Μαρίνας Τζόκα

Θα ήθελα να σας πω μια ιστορία… Μια ιστορία ελληνική, καθημερινή, αληθινή, ανθρώπινη. Δεν είναι ψέμα πως «κάθε φορά στην ιστορία που το μέλλον σκοτεινιάζει, ανακαλείται το παρελθόν ως δύναμη αντίστασης των λαών στην επερχόμενη ανασφάλεια». Λάθος ή σωστό, δεν το γνωρίζω. «Χρειάζεται όμως να εξασφαλίσουμε πάση θυσία μερικά σταθερά σημεία σε έναν όλο και πιο τρελό κόσμο». Κι αυτά που θα σας διηγηθώ είναι μόνο ορισμένα σταθερά σημεία των Ελλήνων.

Πριν τρία χρόνια, σε ένα χωριό των Γρεβενών, στη Δυτική Μακεδονία, συνάντησα μια ηλικιωμένη κυρία. Μου άνοιξε διάπλατα το φτωχικό της κι ας μη με ήξερε. Με φίλεψε όλων των ειδών τα χειροποίητα καλούδια που είχε, με περίσσια καλοσύνη και ζεστασιά. Τα ροζιασμένα της χέρια πρόδιδαν τη σκληρή αγροτική ζωή της. Τα λαμπερά της μάτια, την αγάπη και την πληρότητα για το αγαθό της ζωής.

Μια φορά κι έναν καιρό, ο σύγχρονος άνθρωπος...

The anthropomorphique cabinet - Salvador Dali

... μετά από πολυετή και εξοντωτική προσπάθεια, κατάφερε να φτιάξει την "ιδεατή" κοινωνία του. 
Φυλάκισε την έννοια της ελευθερίας του στην πτέρυγα της απαιτητικής - ψυχαναγκαστικής καθημερινότητας, όντας ανέκφραστος και συναισθηματικά ασθενής.
Παραχώρησε πρωτίστως και επιμελώς τον εξέχοντα ρόλο στη δουλικότητα του εαυτού του και κατ' επέκταση των άλλων και έδωσε στο κίβδηλο έργο του το όνομα "ΖΩΗ".
Κι από εκεί αγναντεύει και περιμένει... 

"[....] Οι φίλοι μου, τους είχε ξεράνει το νου και την καρδιά η καθημερινή έγνοια της ζωής. 

- Δεν έχουμε καιρό να σκεφτούμε... μου 'πε ο ένας.

- Δεν έχουμε καιρό ν' αγαπούμε... μου 'πε ο άλλος. 

- Ενδιαφέρεσαι για το σκοπό της ζωής; μου 'πε ένας άλλος γελώντας· που πας και χάνεσαι, καημένε!"

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη "Αναφορά στον Γκρέκο", Εκδόσεις Καζαντζάκη, Αθήνα 2009)

 

El empleo / The employment (2011)

  Source: http://www.opusbou.com.ar

  Dirección / Direction: Santiago 'Bou'     
  GrassoIdea: Patricio PlazaAnimación /   
  Animation: Santiago Grasso / Patricio 
  PlazaProductora / Production company: 
  Opusbou

 

Ο ά (Α) νθρωπος για τον ά (Α) νθρωπο

Γιατί είμαστε· ή κάποτε ήμασταν· ή θέλαμε να είμαστε Άνθρωποι...

                                                                    

                                                   

                                                         
                             

    "Οι κούφιοι άνθρωποι" Τ.Σ. Έλιοτ
("Άπαντα ποιήματα", μετ. Αριστοτέλης Νικολαΐδής, Εκδόσεις Κέδρος)

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι
είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι άχυρο. Αλίμονο!
Οι στεγνές φωνές μας, όταν ψιθυρίζουμε μαζί 
είναι ήσυχες και ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
                                                     ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
                                                      στο ξερό μας κελάρι.

Orphan boy in Iraq draws his mother with chalk and goes to sleep in her arms

Η φωτογραφία αυτή απεικονίζει ένα εξάχρονο παιδί από το Ιράκ, το οποίο έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο και ζει σήμερα σε ορφανοτροφείο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν κάνει τον γύρο του διαδικτύου (ξεκινώντας από το twitter), το μικρό παλικαράκι ζωγραφίζει καθημερινά με κιμωλία τη μητέρα του και κουλουριάζεται στο χέρι της.

Τά χέρια

(Γ. Σεφέρης / Σμύρνη, 13.03.1900 - Αθήνα, 20.09.1971)

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕνα μεγάλον ἴσκιο

τὸ χρῶμα τῆς αὐγῆς τὸ αἰσθάνομαι στὰ δάχτυλά σου.

Ξέχασε τὸ ψέμα ποὺ σὲ βοήθησε νὰ ζήσεις

γύμνωσε τὰ πόδια σου, γύμνωσε τὰ μάτια σου,                     

μᾶς μένουν λίγα πράγματα ὅταν γυμνωθοῦμε

ἀλλὰ τὰ βλέπουμε στὸ τέλος πιστά.

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι πάντα σ᾿ ἕνα μονοπάτι,

τ᾿ αὐλάκια χαλασμένα δεξιὰ κι ἀριστερά, στὴν ἄκρη

τὸ σπίτι μὲ γυαλιὰ ποὺ τὸ χτυπάει ὁ ἥλιος, ἄδειο.

Σκέφτηκα τὰ δάχτυλά σου νὰ χτυποῦν τὰ τζάμια

σκέφτηκα τὴν καρδιά σου νὰ χτυπᾷ πίσω ἀπ᾿ τὰ τζάμια

καὶ πόσο λίγα πράγματα χωρίζουν ἕναν ἄνθρωπο

ποῦ δὲν τὰ ξεπερνᾷ.

Αν... (If...)

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση σε όλους· 

ίσως, με ένα ακόμη "ΑΝ"...     

                                                                      

Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (30 Δεκεμβρίου 1865 - 18 Ιανουαρίου 1936) Βρετανός διηγηματογράφος, ποιητής και μυθιστοριογράφος[Πρώτη δημοσίευση: 1895, «Brother Square Toes»]

Αν (Μετ. Νίκος Καρβούνης)

Αν να κρατάς καλά μπορής

το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι

τάχουν χαμένα και σ' εσέ

της ταραχής των ρίχνουν την αιτία,

Αν να εμπιστεύεσαι μπορής

τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος

δεν σε πιστεύει κι αν μπορής

να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία,

Να περιμένεις αν μπορής

δίχως να χάνης την υπομονή σου,

Κι αν όλοι σε συκοφαντούν

να μη καταδεχθής ποτέ το ψέμμα,

Κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ

σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσης,

Μα να μη κάνης τον καλό

ή τον πολύ σοφό στα λόγια.

Κρίση. Δηλαδή, κυρίες και κύριοι;

της Μαρίνας Τζόκα

Ορισμένες ετυμολογικές ερμηνείες για τη λέξη «κρίση»:

Κρίση (η): 1α. ξαφνική και βίαιη επιδείνωση μιας χρόνιας συνήθως πάθησης, ή απλώς η απότομη κι οξεία εμφάνιση συμπτωμάτων σε ένα έως τότε υγιές άτομο. β. οξεία εκδήλωση ενός συναισθήματος, μιας ψυχικής διάθεσης, ενός τρόπου σκέψης, 2α. κορύφωση μιας δύσκολης εξελικτικής πορείας με επιδείνωση όλων των αρνητικών φαινομένων, από το ξεπέρασμα της οποίας εξαρτάται η επιστροφή στη φυσιολογική κατάσταση, β. (ψυχ.) ~ συνειδήσεως, κλονισμός του συνόλου ή ενός μέρους από τις πνευματικές, ηθικές, θρησκευτικές κτλ. πεποιθήσεις ενός ανθρώπου, ο οποίος οδηγεί συνήθως σε καθοριστικές επιλογές κι αποφάσεις || ~ ταυτότητας, εσωτερικοί προβληματισμοί, αγωνιώδη ερωτήματα ανθρώπου που επιζητεί τον επαναπροσδιορισμό του και την επανατοποθέτησή του ως οντότητας κυρίως όσον αφορά στον ίδιο ή και στους άλλους, ιδίως σε περιπτώσεις που χάνεται η αυτοεκτίμηση.

                                                 Η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα

Από ποιά από όλες τις σημερινές κρίσεις λέτε να ξεκινήσουμε; Την οικονομική; Την πολιτική; Την πολιτισμική; Την εκπαιδευτική; Ή να πάμε σε εκείνη της ανθρώπινης ύπαρξης; Της ταυτότητας; Της συνείδησης; Των συναισθημάτων; Της αλήθειας; Του πανικού; Του φόβου για ζωή;
Όποια και να επιλέξουμε, το σίγουρο είναι ότι βρήκαμε πάλι την κατάλληλη σκηνή για να παίξουμε τους κομπάρσους.