«Ή εμείς ή οι άλλοι πάντα. Μα γιατί πάντα;»
Σάββατο βράδυ και ώρα 20:30, βρίσκομαι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για να παρακολουθήσω τη θεατρική απόδοση του βωβού φιλμ «Μισαλλοδοξία» (1916), του David Wark Griffith. Πρώτη μου κίνηση είναι να πάρω στα χέρια μου το φυλλάδιο της παράστασης. Διαβάζω το σκηνοθετικό σημείωμα της Ιούς Βουλγαράκη: «Ο θυμός μας – αυτός που έχουμε διαρκώς μέσα μας και ψάχνει πάντα ένα πρόσφορο θύμα. Ο φόβος μας – αυτός που δε μας αφήνει να δούμε ποιοι είμαστε. Η μοναξιά μας – αυτή που ανακυκλώνουμε «φτιάχνοντας» ανθρώπους που μας μοιάζουν. Το μίσος – νόσος. Μεταδοτική. Ο έρωτας – επανάσταση. Προσωπική. Η Μισαλλοδοξία είναι μα ιστορία για όλα αυτά. Μια ιστορία που θα πούμε χωρίς λέξεις».
Μισαλλοδοξία. Μια λέξη τόσο εύηχη κι όμως με μια ερμηνεία που δεν ανταποκρίνεται διόλου στη φαινομενική της «αρμονικότητα». Τι σημαίνει λοιπόν Μισαλλοδοξία; Ο καθηγητής γλωσσολογίας, κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης και η σκηνοθέτις της θεατρικής παράστασης, κ. Ιώ Βουλγαράκη, δίνουν τον δικό τους ορισμό.
